Een foto vertelt niet altijd jouw verhaal.

Gisteren is me iets overkomen dat behoorlijk veel impact op mij heeft gemaakt. Ik weet dat ik er zelf
niets aan kan doen, maar juist omdat het zo dichtbij komt, heb ik besloten er toch iets over te
schrijven. Niet om het groter te maken dan het is, maar omdat wij als bureau ook onze ervaringen
moeten durven delen. Misschien leest iemand dit en zet het aan tot nadenken.

Via de website van Echtemensen.com heeft iemand aanvragen achtergelaten bij verschillende
profielen van modellen. Dat gebeurt natuurlijk regelmatig. En eigenlijk altijd zijn dat aanvragen, die
leuk zijn. Een leuke opdrachtgever die een gezicht heeft gezien op de website en dat gezicht vindt
passen bij hun merk of campagne. Daar krijg ik energie van! Want dat is precies waarom
Echtemensen.com bestaat.

Maar deze keer was het helaas heel anders. Deze persoon wilde erotisch getinte foto's maken van
modellen die hij op onze website had geselecteerd. Daar zaten ook minderjarige modellen tussen. En
daar ligt voor ons een harde grens! We willen niet dat onze website wordt gebruikt om jonge mensen
op deze manier te benaderen en al helemaal niet dat de indruk ontstaat, dat dit een normale gang
van zaken is. We hebben daarom direct melding gemaakt bij de politie. Wat er vervolgens met die
melding gebeurt, laat ik aan hen.

Maar het bleef aan me knagen. Niet omdat ik hiermee medelijden wil oproepen, maar omdat het me
opnieuw confronteerde met iets waar we volgens mij allemaal wat vaker bij stil mogen staan: hoe
toegankelijk we zijn geworden in de digitale wereld?

Alles wat je uit liefde, trots of enthousiasme online plaatst, kan door iemand anders uit zijn
oorspronkelijke context worden gehaald. Een herinnering, een vakantiefoto, een mooi moment of
gewoon een foto die je graag wilt delen. Dat betekent nadrukkelijk niet dat degene die zo'n foto
plaatst verantwoordelijk is voor wat een ander ermee doet. Die verantwoordelijkheid ligt bij degene
die grenzen overschrijdt.

Maar het betekent wel dat we onszelf mogen afvragen of we digitaal voldoende zijn meegegroeid
met de wereld waarin we inmiddels leven. En ik denk dat daar, ook voor ons als casting- en
modellenbureaus, een verantwoordelijkheid ligt.

Bij inschrijvingen zien wij bijvoorbeeld regelmatig foto's waarop veel meer bloot te zien is dan voor
een casting nodig is. Dat is helemaal niet nodig. Wij selecteren op uitstraling, niet op hoeveel van
iemands lichaam zichtbaar is.

Dus wanneer je foto's van jezelf of van je kind selecteert om online te plaatsen of voor een
inschrijving te gebruiken, kan het geen kwaad om even na te denken:

Wie kan deze foto zien?
Waar kan deze foto uiteindelijk terechtkomen?
Wil ik dat deze foto over vijf jaar nog ergens online bestaat?

En inmiddels hoort daar nog een vraag bij:
Wat als iemand AI gebruikt om deze foto volledig uit zijn oorspronkelijke context te halen?

Want AI maakt iets pijnlijk duidelijk. Een foto vertelt online niet noodzakelijk alleen meer het verhaal dat jij
ermee wilde vertellen. Technologie maakt het steeds eenvoudiger voor anderen om er een totaal
ander beeld of een andere werkelijkheid van te maken. En precies daarom gaat dit uiteindelijk niet
over de vraag of “normale” mensen zich anders moeten gedragen, vanwege mensen die grenzen
overschrijden. Het gaat over grenzen. Over technologie. Over verantwoordelijkheid. En over
bewustzijn.

Wij doen als bureau wat binnen onze mogelijkheden ligt om de modellen in ons bestand te
beschermen en grijpen in wanneer onze website op een manier wordt gebruikt die daar niet
thuishoort. Maar daarnaast kunnen we elkaar helpen bewuster te worden van wat de digitale wereld
inmiddels met beelden mogelijk maakt.

Je hoeft jezelf niet minder zichtbaar te maken vanwege het gedrag van een ander. Je hoeft je niet te
verstoppen. Maar we mogen met elkaar wel slimmer worden in wat we online zetten en welke
beelden we daarvoor kiezen. Niet uit angst. Maar omdat de digitale wereld veranderd is.